زندگی نامه ها

فعالیت‌‏های فرهنگی:

ــ ورود به کِسوت پرافتخار مداحی، از 10سالگی (1317هـ.ش.)

ــ آغاز سرایش شعر، در 29سالگی (1336هـ.ش.)

ــ مدیریت کاروان‌‏های حج عمره و عتبات عالیات، از سال 1340

ــ توفیق تشرّف به سرزمین وحی بیش از هفتاد مرتبه و نیز به عتبات عالیات و سوریه و مصر، به‌دفعات فراوان که طی این سفرها ــ علاوه برمسئولیت کاروان‌سالاری ــ به ترویج احکام و معارف حقّه جعفری می‏‌پرداخته است.

ــ تشکیل هیئت‏‌های مختلف مذهبی

ــ تشکیل و رهبری جوامع مداحان و پرورش شاگردان برجسته

ــ پرچم‌داری توجه به بعد اعتقادی شعر (کنار توجه به بعد ادبی آن) که در این راه دشوار، متحمّل سختی‌‏ها و مصائب فراوان بوده است (از سال 1342 تاکنون)

ــ نقد اعتقادی آثار بزرگان ادب فارسی مانند: مولوی، سعدی، حافظ و… با تکیه برمنابع قرآنی و روایی (به‌صورت منظوم و منثور)

ــ تأسیس چند مسجد و حسینیه (در تهران و آبعلی)، یکی از این مساجد، مسجد آهی (واقع در سرآسیاب دولاب ــ خیابان کرمان) است که توسط پدر مشارٌالیه، تأسیس شده بود (سال 1326هـ.ش.)، اما ایشان ضمن اقدام به نوسازی آن (سال 1373هـ.ش.) با ضمیمه کردن حدود 250 متر از منزل شخصی خود به مسجد، به کسب رضایت از اعضای خانواده پدری مبادرت ورزیده و سپس نام آن را به «مسجد امیرالمؤمنین(ع)» تغییر داد. و تا آخرین روزها مسجد امیرالمؤمنین(ع) یکی از پایگاه‏‌های اصلی فعالیت‏‌های فرهنگی وی به شمار می‏‌آمد.

ــ تأسیس چند کتابخانه (در تهران و آبعلی). کتابخانه شخصی ایشان، خود دارالکتب عظیمی است که بیش از بیست‌هزار جلد کتاب را در خود جای داده است

…………………………………………………….

زندگی نامه استاد حاج سید مصطفی هاشمی دانا 

زنده‌یاد سیدمصطفی هاشمی‌دانا از جمله مداحان قدیمی به شمار می‌رود که نفسشان قدسی بود و با ذکر نام ابا عبدالله اشک از چشمان خود و مخاطبانش جاری می‌شد. 

زنده‌یاد سیدمصطفی هاشمی‌دانا از جمله مداحان قدیمی به شمار می‌رود که نفسشان قدسی بود و با ذکر نام ابا عبدالله اشک از چشمان خود و مخاطبانش جاری می‌شد.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، مرحوم مصطفی هاشمی‌دانا سال 1299 خورشیدی، در خیابان ادیب الممالک دیده به حیات گشود. وی تحصیلات قرآنی داشت و در طول حیات‌اش به شغل سراجی و پیچ و مهره سازی و کاروان‌داری زیارتی می‌پرداخت.

زنده‌یاد هاشمی‌دانا علاوه بر تبلیغ دینی در قالب مداحی با هیأت‌های بسیاری از جمله جامعه مداح شرق، صنف آهن فروشان، اتفاقیون، مسجد انصار(خیابان هدایت) به همکاری پرداخت.

از جمله استادان این مداح اهل بیت می‌توان به حاج مرزوق حائری(عرب) اشاره کرد.

این مداح که صدایش تداعی کننده نغمه‌های عاشورایی اصیل است، خرداد سال 1384 خورشیدی به دلیل عارضه مغزی به دیدار حق شتافت و در باغ طوطی، حرم حضرت عبد العظیم(ع) آرمید.

…………………………………………………….

زندگی نامه استاد حاج محمد علامه

پیر غلام اهل بیت (ع)، حاج محمد علامه، بسیاری از شعرهای مداحی هایش را خود سروده بود که مانند دیگر مداحان نسل قدیم، سبک مرثیه سرایی ساده و بی تکلف داشت که او را به اخلاص و ادب می‌شناختند.

مرحوم حاج محمد علامه در سال 1304 در محله دروازه دولاب تهران متولد شد. او از آغاز نوجوانی در سال 1317، پا به عرصه مداحی گذاشت و می‌توان او را آخرین شاگرد حاج مرزوق حائری معروف به حاج مرزوق عرب دانست، اما تأثیرات فراوانی از شاعران و مداحان معاصر خود پذیرفت که از جمع شاعران می‌شود به مرحوم خوشدل تهرانی اشاره کرد.

حاج علامه، خود دست به قلم بود و خاطرات یک عمر نوکری‌اش را در کتاب «شصت سال خدمتگزاری» تحریر کرد که این کتاب، یک سال بعد از فوت او منتشر شد. از ویژگی‌های اخلاقی این پیر غلام اهل بیت (ع) می‌توان به برخورد مهربان و اخلاص او در تمام کارها اشاره کرد.

این مداح با اخلاص که عمر خود را در هیئت‌هایی چون پیرعطا، صنف بزازان، مکتب القرآن، فاطمیون و بنی‌فاطمه سپری کرده بود، سرانجام در 16 فروردین 1380 درگذشت و در جوار حرم حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) به خاک سپرده شد.

…………………………………………………..

 زندگی نامه حاج علی‌اكبر محبی
حاج علی‌اكبر محبی سال 1290 درآشتیان به دنیا آمد، در 20 سالگی بعد از فوت پدرش به تهران آمد و اول مغازه‌ای در (17 شهریور) باز كرد، اما از آنجا كه دل در گرو اهل بیت (ع) داشت، پشت دخل بقالی‌اش نایستاد و شاگردی آیت‌الله شهرستانی، سیدعلی آقای موسوی و آقا شیخ جواد خراسانی را برای پوشیدن لباس مداحی انتخاب كرد. به همین دلیل، محبی را از باب تشرع و تقوا، شیخ طایفه مداحان می‌شناختند. از او این جمله بار‌ها شنیده شده است كه می‌گفت: «مداح حتما باید با یك عالم خوب در ارتباط باشد.»

ایشان علاوه بر اینكه محضر چند تن از علما را درك كرده بود، بار‌ها در قم و در حضور آیت‌الله العظمی بروجردی، در نجف و در حضور آیت‌الله العظمی مرعشی نجفی، آیت‌الله العظمی خویی، آیت‌الله حكیم و آیت‌الله شاهرودی و در مشهد منزل آقای میلانی خوانده بود و از این آیات عظام قبا هدیه گرفته بود.

سینه حاج اكبر محبی، گنجینه پندیات، قصاید و مراثی فراوانی از مرحوم جودی، خوشدل، كمپانی، صغیر اصفهانی، صابر همدانی، فؤاد كرمانی و… بود، اما خودش هم گاهگاهی شعر می‌گفت كه آن شعر‌ها هنوز در سینه بعضی شاگردانش درخشش دارد.
حاج اكبر محبی، صدا و سوزی شبیه مرحوم كوثری، مداح امام خمینی (ره) داشت و مردم نه فقط به خاطر سن و سال و تجربه‌های فراوانش در مداحی كه به دلیل تشرع و تهجدش او را احترام می‌كردند؛ چرا كه‌‌ همان روضه‌خوانی كه همیشه عادت داشت عبایش را جمع كند پشتش، همه روضه‌هایش را پیاده برود و به هركس كه می‌رسد، پیش‌سلام ‌شود، نماز شبش ترك نمی‌شد.

این بزرگ مرد مداحی معاصر كشور و چهره تجلیل شده، بار‌ها به دلیل بیماری مورد عمل جراحی قرار گرفت.حاج علی‌اكبر محبی آشتیانی، سرانجام در پنجم دی‌ماه 1380، هنگامی كه برای انجام فریضه صبح آماده می‌شد، دنیای فانی را وداع گفت.

…………………………………………………….

«حاج نادعلی کربلایی» مداح معروف غرب تهران و پدر سه شهید به نام‌های محسن، مجید و حسین کربلایی است. وی در سال ۱۳۰۱ شمسی در قلعه‌ جی تهران چشم به جهان گشود. دو سال نشده بود که پدرش را از دست داد و ۶ سال بعد از مرگ پدر، مادرش نیز ازدواج کرد، اما نادعلی بعد از ازدواج مادر به خانه پدری بازگشت و در کنار مادربزرگش به زندگی ادامه داد.

نادعلی کربلایی به علت فقر از سن ۸ سالگی مجبور به کار شد؛ تنها دو سال نخست ابتدایی را در مدرسه روزانه درس خواند و بقیه تحصیلاتش را تا ششم ابتدایی در مدرسه شبانه ادامه داد. مادر بزرگ که از ۸ سالگی سرپرستی نادعلی را برعهده گرفت، قرآن را از حفظ بود و با سر سوزن ذوقی که داشت، شعر هم می‌گفت و این چنین بود که کربلایی از کودکی به شعر و شاعری علاقه‌مند شد و گاهی با مادربزرگ مشاعره هم می‌کرد.
نادعلی کربلایی از کودکی برای گذران زندگی‌اش کارهای زیادی را تجربه کرد، از کشاورزی و گاوداری گرفته تا چند سالی خرازی، اما این مشاغل راضی‌اش نکرد؛ علاقه‌اش به اهل‌ بیت(ع) بالاخره او را در جرگه مداحان قرار داد و تا آخر عمر جز مداحی کار دیگری انجام نداد. کربلایی در آغاز راه، بسیار سعی کرد نوحه‌‌هایش را خود بسراید، اما توفیقی نیافت تا اینکه حادثه‌ای زمینه اجابت این خواسته را فراهم کرد.

طبع شعرش در حرم خورشید خراسان گشوده شد

بر اثر حادثه رانندگی پای چپ پدرم مصدوم و بعد از مدتی سیاه شد؛ پزشک توصیه کرد که پای کربلایی باید قطع شود تا عفونت به تمام بدنش سرایت نکند. اما ایشان به پابوس امام رضا(ع) می‌رود. در جریان زیارت خوابش می‌برد و هنگامی که بیدار می‌شود، بی‌اختیار شروع به راه رفتن می‌کند و ناگهان دوست‌شان اشاره می‌کند که نادعلی پس از عصایت کو؟ بعد از اینکه ایشان فهمید شفا حاصل شده است، همان لحظه از امام هشتم(ع) خواست تا طبع شعری و صدای خوش به ایشان عنایت کنند. هنوز از دلش نگذشته بود که همان جا طبعش گویا می‌شود و می‌سراید: «سلمان صفت، تو میکده دل خراب کن/ تا دل شود زموهبت مصطفی درست». از آن زمان به بعد عنایت رضوی در ایشان متبلور می‌شود.

۱۴ جلد کتاب شعر حاصل ۳۰ سال خدمت به اهل بیت(ع)

کربلایی از آن پس به سرودن شعر پرداخت و حاصل ۳۰ سال شاعری ایشان، ۱۴ جلد کتاب شامل: ارمغان کربلا ۱، ارمغان کربلا ۲، ارمغان کربلا ۳، شکوفه‌های غم ۱، شکوفه‌های غم ۲، ارمغان شهید، شهید گمنام، دیوان طالع، دیوان راهیان نور، دیوان کاروان عشق، دیوان گلزار کربلایی، مقتل سالار شهیدان، فاطمه زهرا(س)، صحیفه ایثار، نوحه‌سرایان است.

کار همیشگی و برنامه دائمی زندگی وی شرکت در هیئت‌ها و مراسم عزاداری و مدح اهل‌ بیت(ع) بود. این عشق و محبت او به خاندان اهل بیت(ع) و روحیه تقوا و پرهیزکاری نادعلی کربلایی، بسیاری از پامنبری‌ها را مرید وی ساخت. نادعلی کربلایی برای هر مناسبتی، شعر مناسب پیدا می‌کرد و بسیار کتاب می‌خواند و تأکید داشت که برای مستمعانش مطالب تازه بخواند؛ پای منبر‌های نادعلی کربلایی شاگردان زیادی تربیت شده‌اند که امروز نام و یاد استاد زینت منبرهایشان است.

روزی مقام معظم رهبری در دوران ریاست جمهوری‌شان به منزل نادعلی کربلایی رفتند و وی در آن موقع در منزل نبود. مقام معظم رهبری از همسر نادعلی پرسیدند اگر مشکلی و کاری هست که ما می‌توانیم انجام دهیم، بگویید؟ همسر نادعلی کربلایی در پاسخ گفتند: «من دو شهید تقدیم اسلام کرده‌ام و یکی از فرزندانم جانباز است؛ من به عنوان یک زن حاضرم در راه دفاع از اسلام و کشورم کشته شوم و از شما می‌خواهم تا آخر ایستادگی کنید و تسلیم دشمن نشوید».

حاج نادعلی کربلایی بر اثر سکته مغزی به مدت سه سال در بستر بیماری افتاد و در ۶ اسفند ۱۳۸۲ دار فانی را وداع گفت.

اشعار زیر از سروده‌های مرحوم نادعلی کربلایی است:

نام تو یا حسین بود بر زبان من//  مهر تو یا حسین به قلب است و جان من
گر بند بند من بشکافند، بنگرند//  نام تو نقش بسته به استخوان من
در وقت مرگ چون ملک‌الموت می‌رسد//  بالله که یا حسین بود بر زبان من

«از کتاب ارمغان شهید/جلد ۲»

…………………………………………………….

شاه حسین بهاری، توجه خاصی به مهارت های مداحی داشت و به خوبی با عزاداران ارتباط برقرار می‌کرد. فرزندان حاج حسین بهاری پس از شاگردی نزد پدر، مسیر او را در پیش گرفتند.

شاه حسین بهاری در سال 1301 شمسی متولد شد. او در ابتدا به عنوان حسابدار بازار مشغول به کار گشت. حمید بهاری، فرند شاه حسین بهاری درباره تحصیلات و علم پدر خود اینگونه می‌گوید: «شاه حسین جزء باسوادان زمان قدیم بود. ایشان دیپلم آن موقع را داشت و به چند زبان آشنا بود. علاوه بر زبان ترکی، به زبان فرانسوی تسلط بسیاری داشت. آن زمان در مدارس زبان انگلیسی تدریس داده نمی‌شد و زبان فرانسوی را تدریس می‌کردند. ایشان از دوره کودکی علاقه بسیاری به نوحه خوانی داشت.»

تسلط به روضه‌خواني و حركت‌هاي بجا در مداحي، شاه حسين را مشهور كرد. یکی از ویژگی های حاج حسین بهاری، شناخت او از مخاطبان مراسم بود. در مراسمات شاه حسین بهاری از همه اقشار با تحصیلات متفاوتی اعم از طبیب، بازاری و فقها حضور داشتند؛ او به خوبی با مخاطب ارتباط برقرار می‌کرد و مانند یک روانشانس ماهر، با توجه به مخاطبانش، فضایی را فراهم می‌آورد که همه بتوانند از آن بهره مند شوند.

حاج حسین بهاری، معتقد بود که مداح امام حسین (ع) باید توانایی خود را افزایش دهد و هر یک از فنون مداحی را به طور تخصصی نزد استاد خاص آن فن می‌آموخت نه آنکه همه فنون را نزد یک نفر یاد بگیرد. او خود نیز از محضر اساتید بزرگی همچون حاج مرزوق حائری بهره برد، و در هیئت های پیرعطا، صنف کفاش، محبان الزهراء و بنی فاطمه بطور ثابت برنامه اجرا می نمود. ایشان تبحر خاصی در روضه جوادالائمه داشت، و حتی در مواقعی که مداحان نزد هم گرد می آمدند از حاج حسین بهاری درخواست می کردند که روضه جوادالائمه بخواند. 

این پیرغلام اهل بیت سرانجام در سن 61 سالگی، در سال 1362 و در روز شانزدهم شعبان دار فانی را وداع گفت و در آرامگاه ابن بابویه شهر ری به خاک سپرده شد. به گفته یکی از فرزندان شاه حسین بهاری، پس از فوت ایشان مجلس ختم‌های فراوانی در شهرهای مختلف برگزار شد، چرا که اکثر هیئت های مذهبی معتقد بودند حاج حسین به گردن آن ها حق داشته است.

 

…………………………………………………….

حاج سيد حسن معطر، پيرغلام حضرت اباعبدالله الحسين(ع) روز گذشته، ۱۸ فروردین‌ماه، دعوت حق را لبيك گفت و به ديار باقى شتافت.

مراسم تشییع پیکر مطهر مرحوم استاد حاج سید حسن معطر امروز، ۱۹ فروردین‌ماه ساعت ۹ از حسینیه مجمع دینی مهدیه واقع در خیابان پیروزی، کنارگذر اتوبان امام علی(ع) به سمت جنوب، بعد از بلوار نیکنام، کوچه شهید خضرایی آغاز شده است و به سوی روضه الحسین(ع) بهشت زهرا(س) تشییع می‌شود.

مراسم گرامیداشت این فقید سعید ۲۱ فروردین‌ماه، از ساعت ۱۶:۳۰ تا ۱۸ در مسجد امیرالمومنین(ع) واقع در خیابان پیروزی، کنارگذر اتوبان امام علی(ع)، به سمت جنوب، نبش خیابان کرمان برگزار می‌شود‌.

حاج سيد حسن معطر، پيرغلام حضرت اباعبدالله الحسين(ع) در سن ۸۲ سالگی در شب میلاد امام جواد(ع) درگذشت. عکس ذیل زنده‌یاد حاج سیدحسن معطر را در حال بریدن کیک تولد امام نهم نشان می‌دهد.